Gisteravond gingen Brian en ik nog even op pad om wat wild te spotten en natuurlijk hoopte ik stiekem op een vos voor de lens.

We begonnen bij het poolshoogte . Vol goede moed dacht ik: die hoogtevrees ben ik inmiddels vast wel ontgroeid. Nou… niet dus. Na twee trappen omhoog zakte de moed me compleet in de schoenen. Verder omhoog durfde ik niet, maar terug naar beneden eigenlijk ook niet. Daar stond ik dan… 😂 Gelukkig liep Brian voor me uit en ben ik stapje voor stapje weer veilig beneden gekomen. Zonder drama én zonder natte broek. Dat is ook wat waard. 😉

Omdat er weinig te zien was, reden we verder. En toen gebeurde het… Vanuit mijn ooghoek zag ik ineens een vos! “Vos, vos!” riep ik. Brian vol in de remmen, maar de vos had daar duidelijk geen boodschap aan en was al verdwenen voordat ik mijn camera kon pakken. Weg kans…

Vanmorgen liet het me niet los. Toen om vijf uur Brians wekker ging, dacht ik: dan ga ik ook maar uit bed. Om zes uur stond ik alweer op dezelfde plek, klaar om de vos op te wachten.

De vos liet zich opnieuw niet zien. Wel zag ik genoeg andere vogels en wild, dus vervelen hoefde ik me zeker niet.

En toen hoorde ik ineens achter mijn auto een vreemd geluid. Ik keek eens goed om me heen en toen viel het kwartje… Ik had mijn auto bijna pal voor het vossenhol geparkeerd! 🤦‍♀️🦊 Geen wonder dat meneer of mevrouw Vos dacht: die blijf ik mooi even vanuit mijn woonkamer bekijken.

De vos heeft deze ronde gewonnen, maar ik geef niet op. Ooit komt dat moment dat hij netjes voor mijn camera poseert. Tot die tijd geniet ik gewoon van alles wat de natuur me wél laat zien. ❤️📸